Rozdział V - Zaufanie

Spojrzała na dół. Ku domkowi na drzewie zbliżali się nieznani jej mężczyźni. Już kiedyś w bajkach z dzieciństwa słyszała o aurach, czyli otoczce wokół człowieka, a teraz sama widziała tę należącą do intruzów. Była przerażająco czarna, nie wiedziała co ma zrobić. Nie oczekiwała w sumie na rycerza na białym koniu, ale w sumie teraz nie obraziłaby się za takiego.

Usilnie chciała coś wymyślić, ale o dziwo w obliczu zagrożenia życia wszystkie pomysły wyparowały.

- Skoro jesteś podobno czarownicą to powinnaś wiedzieć co robić - powiedziała sama do siebie.

Wyciągnęła rękę przed siebie, a wejście do domku otoczył ciernisty bluszcz. Zyskała na czasie, ale nie miała bladego pojęcia, co jeszcze może zrobić by uciec stamtąd. W końcu w kącie dostrzegła zapominaną miotłę. Bez wahania usiadła na niej i wyskoczyła z okna.

- Proszę leć, proszę leć - mówiła sama do siebie.

Jak na zawołanie miotła wzbiła się w powietrze. Szybowała teraz pośród chmur nie do końca rozumiejąc co się z nią dzieje. Czuła się wolna i wyjątkowa. Nie wiedziała, że istnieje coś takiego jak wolność, a jednak.

W końcu miotła zaczęła obniżać lot i wylądowała na balkonie Jacka. Miękko stanęła na balkonie chłopaka i postawiła ją w rogu. Lekko zastukała w szybę i zaczęła trząść się z zimna.

Jacek pojawił się w oknie kilka chwil później. Widać było, że jest zaspany, ale widząc ją szybko otworzył drzwi i pozwolił jej wejść. Niejednoznacznie stwierdziła, że chłopak pomimo jej dziwacznego zachowania martwił się o nią. A może zastanawiał się też nad tym, jakim cudem ona się tu znalazła.

Monica po przekroczeniu progu domu przytuliła się do niego i zaczęła płakać. Potrzebowała bliskości kogoś, nawet jeśli był jej prawie obcy. Nawet nie wiedziała czemu płacze, bo zawsze była silna i opanowana, ale w obliczu takiego zagrożenia te cechy gdzieś uleciały. Czuła rękę Jacka, gładzącą ją ostrożnie po plecach, jakby bał się, że może ją skrzywdzić. Nie wiedziała czemu mu nie zaufała, ale teraz nie miała wyboru. Komuś musiała zaufać, a on mógł ją nauczyć tego, co będzie jej niezbędne w nowym, może lepszym życiu. A ponadto tylko on mógł jej pomóc dowiedzieć się kim jest.

- Ja przepraszam – szepnęła cicho nie podnosząc na niego wzroku. – Nie powinnam była mówić, że kłamiesz…

- Co się stało? – spytał łagodnie. Wydawało się, że nie miał jej za złe tego co zaszło kilka godzin temu w parku. – Wyglądasz na lekko mówiąc przerażoną, chyba naprawdę coś jest nie tak.

Monica uniosła głowę i spojrzała w jego zielono-szare oczy. Nie umiała wydusić ani słowa, więc spróbowała przekazać mu to myślą. Powoli obrazy z tego co widziała i czuła pojawiały się przed jego oczami. Jacek od razu rozpoznał tych ludzi, bo nie raz miał z nimi do czynienia. Nienawidzili go, z wzajemnością zresztą i chcieli zabić ostatnią dziewczynę posiadającą dar panowania nad pięcioma żywiołami. Tulił ją do siebie jeszcze mocniej teraz już bez obaw o to, że coś jej się stanie. Nie mówił nic, bo nie potrzebował słów, żeby pokazać, że się o nią bał. Pocałował ją lekko w czoło.

- Dziś śpisz u mnie jeśli ci to nie przeszkadza – powiedział pewnym tonem. – Nie chcę zostawiać cię samej, a w domu nie jesteś bezpieczna. Cóż teraz twoje zdrowie i życie jest najważniejsze, a tam mogą cię dopaść nieodpowiedni ludzie.

- Dobrze, jeśli tak trzeba – powiedziała ocierając twarz.

- Tylko, że mam jedno łóżko – powiedział lekko skrępowany.

Monica spojrzała na niego swoimi błękitnymi lekko przekrwionymi teraz oczami i uśmiechnęła się. Nie raz spała ze swoimi kumplami w jednym łóżku i nikomu to nie przeszkadzało, więc i z nim mogła. On też wydawał się rozumieć jej pomysł i tylko skinął głową.

- Ale ja nie mam piżamy…

To najbardziej ją denerwowało. Miała by spać z nim w bieliźnie. Na to chyba nigdy by się nie zgodziła. Po części rzutowało to też negatywnie na jej zasady, a nie lubiła ich łamać, chociaż często miała na to ochotę. Jacek tylko podał jej swoją koszulkę, a sam wyciągnął się na łóżku. Chwilę potem wskazał jej drzwi do łazienki.

Zniknęła za nimi w zawrotnym tempie szybko wymyła twarz z makijażu, przeczesała włosy i zaplotła je w warkocz, zrzuciła z siebie ciuchy i włożyła jego koszulkę. Znalazła też pastę do zębów i nie używaną szczoteczkę, więc szybko wyszorowała swoje perełki i wróciła do pokoju.

Niepewnie podeszła do łóżka i położyła się obok niego okrywając się kocem, bo czuła się bardzo niepewnie. Nawet go nieznana i już lądowała z nim w łóżku. W pewnej chwili poczuła, że on ją obejmuje i przytula do siebie. Nigdy nie czuła się taka bezpieczna jak wtedy. Była prze szczęśliwa pomimo licznych wątpliwości. Odwróciła się do niego twarzą.

- Nie bój się mnie – uśmiechał się do niej. – Ja tylko chce Cię chronić, nie mam zamiaru Cię krzywdzić.

- Pokaż mi jak się bronić przed tym co na mnie poluje – powiedziała dotykając jego policzka. – Nie chce, żeby nikt mnie chronił.

- Jutro zabiorę Cię w bezpieczne miejsce i tam zajmą się tobą odpowiedni ludzie – powiedział cicho. – Ja mam Cię tylko tam doprowadzić całą i zdrową.

- Ale mnie nie zostawisz prawda? – spytała lekko zbita z tropu. – Przecież nie będę tam znała nikogo.

- Spokojnie maleńka na razie śpij, przyszłością zajmiesz się potem – powiedział i delikatnie musnął jej usta swoimi.

Rozlała się w niej przyjemna fala ciepła i myślała, że zaraz eksploduje ze szczęścia. Drugi raz w życiu całowała się z chłopakiem, ale pierwszy raz ktoś całował ją tak delikatnie. Nie wierzyła, że całowanie jest takie przyjemne, pomimo, że pocałunek trwał tylko chwilę.

W końcu poddała się ogarniającej ją sile zmęczenia i zasnęła tuląc się do niego, jakby bała się, że w nocy zostawi ją samą na pastwę następnego dnia. Zasypiała z nowymi perspektywami licząc na nowe, lepsze jutro.