Rozdział III - Prawda

Następny poranek nie zapowiadał się zbyt obiecująco - sprawdzian z geografii oraz potencjalna odpowiedź z francuskiego, ale tego ranka nie miała czasu, aby się nad tym zastanawiać. Oczywiście poprzedniego wieczora uczyła się trochę, ale nie była pewna czy to czego zdążyła się nauczyć, było w stanie zapewnić jej wystarczająco dobrą ocenę.

Zaraz po zwleczeniu się z łóżka zdecydowała się pobiegać, jednak kilka chwil później wróciła do domu, stwierdzając, że jest za zimno  wpełzła pod prysznic. Zaczęła powoli się myć pozwalając strumieniom wody przyjemnie ogrzewać jej ciało i zapomnieć o przerażającym widoku z parku. Na moment nawet jej się to udało, a wtedy po jej ciele rozeszło się, ostatnio niespotykane w jej życiu odprężenia.

Gdy już wyszła z kabiny, wytarła się i szczelnie owinęła się ręcznikiem. Zaczęła suszyć włosy, które spryskała lakierem, a potem zrobiła sobie delikatny makijaż. Wpadła do pokoju ubrała się w czarną spódniczkę, zakolanówki w czarno białe paski i obcisły T-shirt z trupią czaszką. Na nogi wciągnęła ukochane glany i narzuciła na siebie kurtkę.

Wychodząc z domu wzięła z kuchni jabłko i ruszyła powoli do szkoły. Szła spokojnie podśpiewując pod nosem refren ukochanej piosenki i bawiąc się włosami, które dziś opadały jej na ramiona jako burza loków. Wykonała tradycyjne poranne szkolne czynności, ale kiedy wychodziła z szatni usłyszała dzwonek na pierwszą lekcję. Pognała do sali i wtedy zobaczyła Jacka gadającego swobodnie z nauczycielką, a tym samym zatrzymującego ją na korytarzu. Podziękowała mu lekkim uśmiechem i weszła do sali przed nauczycielką.

Zajmując swoje tradycyjne miejsce, przywoła go wskazując na wolne miejsce koło siebie i uśmiechając się lekko. Lekcje mijały wtedy o wiele szybciej. Siedzieli razem i tworzyli sztukę w swoich zeszytach. Rysunki były dziwaczne począwszy od jednorożców, a skończywszy na jakiś średniowiecznych rycerzach. Miała teraz w nosie opinie durnych nauczycielek, wolała się bawić, bo tylko to jej w życiu zostało.

Zaraz po nich zbiegła do szatni i przebrała się, a kiedy wróciła na górę Jacek czekał już na nią ubrany i lekko podenerwowany. Ruszyli dróżką do pobliskiego parku.

- Słuchaj co to było to wczoraj? - zaczęła Monica nie mogąc znieść narastającej między nimi ciszy.

- Monica... - chłopak nie wiedział jak dobrać słowa, a ona bez problemu zorientowała się, że jest zdenerwowany. - Nie jesteś normalną dziewczyną...

- Co ty bredzisz? Jestem w stu procentach normalna! Masz jakieś wątpliwości?

- W sumie to tak, bo jesteś wiedźmą. Wiem to brzmi dziwacznie, ale posłuchaj zanim wybuchniesz...

- Że co proszę? - patrzyła na niego z rozdziawioną buzią. - Co ty gadasz?

- Nigdy nie działo się nic, kiedy byłaś zła lub prze szczęśliwa?

- Raz rozwaliłam auto, a potem bratu same zamknęły się drzwi przed nosem - powiedziała spokojnie. - Ale ja i tak nadal nie widzę tu związku.

- Jeśli mi zaufasz to pokażę Ci kim tak naprawdę jesteś.

- A jeśli nie?

- Prawdopodobnie zabiją Cię ludzie, dla których twoja moc byłaby groźna.

Dziewczyna teraz przeraziła się nie na żarty. Ten koleś miał czelność jej grozić. Nie rozumiała czemu, ale z sekundy na sekundę była co raz bardziej przestraszona. Bała się jednak mu zaufać. Nie znała go tak dobrze, a w sumie nie chciała ładować się w kłopoty.

Chłopak zaś wpatrywał się w nią w skupieniu, czekając na jakąkolwiek reakcję. Wiedział, że może brzmiało to nienormalnie, ale musiał ją uświadomić w tym kim jest.

-Słuchaj muszę to przemyśleć - powiedziała lekko poddenerwowana. - Odpowiem ci jak najszybciej sie da.

Nim odpowiedział zniknęła między drzewami i udała sie na długi spacer by wszystko przemyśleć.